http://www.haukurmar.net/ Hitt og þetta um áhugaverð og athyglisverð efni is Thu, 16 Apr 2026 00:00:00 GMT Thu, 16 Apr 2026 21:07:46 GMT www.123.is http://www.haukurmar.net/blog/record/785957/ Minningarorð Haraldur Örn Haraldsson Hann Haraldur bróðir minn fékk tónlistina í vöggugjöf. Hafði af henni yndi og dægrastyttingu alla sína ævi. Sérhver dagur var tónlistardagur. Haraldur Örn fæddist blindur, en var svo heppinn að eiga föður sem var ekki bara áhugamaður um klassíska tónlist, heldur spilaði auk þess á píanó heimilisins verk meistaranna eftir nótum. Mér er brennt í minni þegar þessi litli bróðir minn sat í kjöltu föður síns og nam píanóleik með því að fylgjast með handahreyfingum hans. Hann rétt náði upp á nótnaborðið þegar hann byrjaði að spila sjálfur og þar sem bilið milli nótna var of langt fyrir hans litlu hendur notaði hann nefið á nótnaborðið. Það þótti okkur magnað að horfa á. Þannig kynntist hann sígildri tónlist strax í æsku og kunni að meta hana alla tíð. En hún vék úr öndveginu fyrir amerískri sveitatónlist, kántrí, með tíð og tíma. Eftir fermingu, þegar Haraldur var þrettán ára, fór hann utan til náms. Hafði lokið barnaskólanámi í Blindraskólanum við Bjarkargötu og síðan fullnaðarprófi frá Breiðagerðisskóla og nú fór hann til Osló í gagnfræðaskóla fyrir blinda og sjónskerta. Þótt foreldrar og systkini yrðu eftir á Íslandi var hann ekki einn í Noregi. Helga föðursystir hans Wendelbo og Per maður hennar í Osló sáu til þess. Þau gættu hans vel og hann var þeim ævinlega þakklátur. Í fjögur ár stundaði Halli nám í Huseby, nám sem byggði hann upp fyrir framtíðina; hann stundaði útivist, leikfimi, hestamennsku og jafnvel skiðagöngu, auk bóklegra greina og starfsgreina á borð við vélritun. En þarna í Huseby kynntist hann tveimur áhugamálum sem hann átti eftir að stunda af alefli; flugi og kántrímúsik. Hvað flugið snerti þróaði hann með sér hæfni til að þekkja allar flugvélategundirm á hljóðinu þegar þær flugu um loftin blá. Í framtíðinni var eins gott fyrir okkur sem flæktust um að muna tegund þeirra flugvéla sem við flugum með, og undirtegundir líka. Og að fljúga var hans uppáhald. Ferðir innanlands og utan með Sigurði bróður eða starfsmönnum sambýlisins við Stigahlíð urðu margar; Ísafjörður, Akureyri, Egilsstaðir, London, Manchester, Toronto og fleiri staðir voru heimsóttir fljúgandi. Hitt áhugamálið var sveitatónlist, amerísk. Hann gerðist nánast sérfræðingur í því sem viðkom þessari tónlist; lögunum, söngvurunum og söngkonunum. Safnaði vinyl og geisladiskum í miklu magni. Okkur bræðurna greindi á um ýmislegt, ekki síst trúmál. Haraldur var mjög einlægur í trú sinni og hún hjálpaði honum síðasta spölinn. Hann vissi hvert stefndi síðustu vikurnar, en kveið engu. Frekar að hann hlakkaði til. Það verður gaman að koma til guðs og hitta pabba og mömmu og Gunnar bróður, sagði hann. Thu, 04 Oct 2018 14:25:00 GMT http://www.haukurmar.net/blog/record/711392/ Þessi öðlingur, stjúpi minn til 66 ára, lést 14. september sl. Hann hafði ekki hátt um sjálfan sig eða sína meðan hann lifði og hann kvaddi hljóðlega eftir hjartaáfall, umkringdur börnum og barnabörnum. Þá var ég staddur í fjarlægu landi. Í minningunni er það svo að Haraldur Örn Sigurðsson, klæðskerameistari, kom með menninguna í líf mitt þegar hann kvæntist móður minni. Þá var ég fimm ára. Hann kom með urmul bóka af öllu tagi, skáldsögur, ævisögur og ljóðabækur. Allar þessar bækur urðu mér, barninu, óendanleg freisting og flýttu mjög fyrir því að næði tökum á listinni að lesa. Ég man að fyrstu tvær bækurnar sem ég las voru Móðirin eftir Maxim Gorki og Æskuár mín á Grænlandi eftir Peter Freucen. Skildi örugglega ekki allt en gat alltaf spurt. Ljóðskáldin voru þarna flest; Tómas, Steinn og Jónas. Grammifónninn kom líka með mörgum 78 snúninga plötum, mest klassísk tónlis; Beethoven, Dvorak og aðrir meistarar. Ég man hann ýmist hallandi sér aftur í sófanum og hlusta með lokuð augu á verkin á hæsta styrk. Sveiflaði höndum eins og hann stjórnaði þessu öllu. Eða lá á bakinu á gólfinu; maður sá næstum tónana fara inn um eyrun, um líkamann og út í alla limi. Nautnin var algjör. Nú er hann farinn, níræður að aldri, farinn heilsu og kröftum. Ekkert eftir nema kveðja. Blessuð sé minning Haraldar Arnar Sigurðssonar. Tue, 23 Sep 2014 10:50:00 GMT http://www.haukurmar.net/blog/record/711227/ Hvað situr eftir þegar lokið er tveggja vikna ferð um land, sem maður þekkti alls ekki fyrir, með hópi fólks sem maður þekkti ekki nema að litlum hluta til fyrir ferðina? Þegar ég lít til baka yfir vikurnar tvær frá 3. september sl. er það einkum fernt sem mér er minnisstæðast. Landið, sagan, menningin og ekki síst fólkið sem við ferðafélagarnir kynntumst, almenningur. Landið Ég hafði vissulega nokkra hugmynd um að í Íran væri gnótt sands og víðfeðmar eyðimerkur, en ég vissi ekki að það væri svo fjöllum skrýtt sem það er. Og það af fjöllunum sem við sáum nakin, sendin og klettótt. En inn á milli fjallgarðanna voru mörg iðagræn svæði þar sem ræktað var grænmeti. Hvernig mátti það vera, svona inni í eyðimörkinni? Svarið kom ekki bara mér á óvart. Undir eyðimerkum landsins – á nokkurra metra dýpi – liggur þúsunda kílómetra kerfi ganga sem safna vatni sem myndast í sandinum. Þetta vatn er notað fyrir heimilin og til ræktunar. Þetta kerfi er ævafornt, frá því löngu áður en verkfræðin var fundin upp sem fag. Lýsingin á því, hvernig það var lagt sýndi að hugvitið er ekki nýtt hjá mannskepnunni; þrjár ljóstýrur notaðar til að marka beina línu ganganna, einföld hallamál til að ná hæfilegum vatnshalla. Áherslan á vatn og gróður til að auðga mannlífið er mjög áberandi; mikið af almenningsgörðum þar sem börnin busla í manngerðum lækjum, sama um hallargarða sem opnir eru almenningi, þar leikur vatnið veigamikið hlutverk, sem vettvangur leikja og lífgjafi grass, blóma og trjáa. Landið kom mér skemmtilega á óvart. Sagan Í Íran er sagan við hvert fótmál og það er hlúð að henni, henni gert hátt undir höfði. Þar sem við komum var víða verið að endurbæta og vinna að viðhaldi. Fagrar moskur, vatnstankar, ísgerðarhús, gamlar hallir og gömul hús, heilu bæjarhverfin. Byggt upp og gert nothæft. Veitir vissulega ekki af sums staðar. Íranir eru stoltir af sögu sinni og hampa henni óspart. Án tillits til hverjir fóru með stjórn landsins hverju sinni. Þannig er glæsilegt glerlistasafn sem stofnað var til fyrir tilstilli keisaraynjunnar Farah Dibu notað sem dæmi um þróun glerlistar í aldanna rás, á sama hátt og fornar moskur eru dæmi um áherslur einstakra [jafnvel fámennra] hópa. Ýmsar hallir, opinberar eða í einkaeigu áður fyrr eru sýndar með stolti sem partur af sögunni. Og það er svo sannarlega ástæða til stoltsins. Djásnið í sögunni er líklega Persepolis, Borg Persanna. Þar hefur mikið verið grafið upp og lagfært og enn verið að. Necropolis, Borg hinna dauðu, er annað dæmi. Í Pasargad er verið að byrja að endurbyggja umhverfi grafhýsis Kýrusar fyrsta Persakonungs. Svo mætti lengi telja. Sagan kom mér ekki á óvart en áherslan á hana gladdi mig Menningin Eiginlega er menningin samofin sögunni og því ástæðulaust að hafa sérstakan undirkarfla um hana. Persepolis er auðvitað hluti af menningunni, dittó Necropolis, moskurnar allar og hallirnar. Byggingarlistin. En ekki síst vatnið og gróðurinn; hugmyndafræði umhverfisins, þar sem lögð er áhersla á tengsl manns og náttúru. Trúin er stór þáttur menningarinnar og þróunar hennar; trúarbrögð hafa alltaf skipt máli. Zorostrianar með trú sína á höfuðöflin fjögur og árstíðirnar og tengsl manns og náttúru, islam með prédikun um frið og leyfi allra til að tilbiðja sinn guð í friði. Því eru hér gyðingar, kristnir og fleiri hópar sem lifa í friði með múslimskum nágrönnum sínum og vinum. Perzman leiðsögumaður ræddi við okkur og útskýrði trúmál og skiptingu Islam í fylkingar sem ekki geta á sátts höfði setið. Stutta útgáfan er sú að Súnní múslimar séu harðari á bókstafnum og vilji engri túlkum breyta þótt bæði samfélög og tíðarandi breytist. Shia múslimar eigi aftur á móti auðveldara með að laga kennisetningarnar að samfélaginu, breytast með tíðarandanum og vitna í því til ummæla í Kóraninum. Í Íran ríkja shia múslimar og þar gerast breytingar, en afar hægt og rólega, enda hafa menn ekki trú á byltingu í þessum efnum. Slæðan er gott dæmi. Hún er skylduhöfuðfat en virðist notuð á afar mismunandi hátt, mismunandi frjálslega getum við sagt. Ekki má gleyma bókmenntunum. Íranir hampa sínum höfundum, ekki síst ljóðskáldum. Þar eru einkum tvö höfð í sérstökum hávegum, súfistinn Hafez og svo Saadis, minnismerki um báða eru í Sjiraz. Verk þeirra eru í misjöfnum „stíl“ ef svo má segja, en ég fer ekki nánar út í þá skilgreiningu. Einn ferðafélaganna var afar ósáttur yfir því að uppáhaldinu hans, Omari Khayam, skyldi ekki vera gert hærra undir höfði í Íran; hann komst ekki einu sinni inn á top 20, þegar fjallað var um höfuðskáldin. Mannfólkið Kannski var það viðmót almennings sem kom mér mest á óvart. Það byrjaði strax í biðsalnum á flugvellinum í Frankfurt, þegar eldri kona tók okkur Jónas Kristjánsson tali og spurði á bjagaðri ensku hvort við værum að fara til Teheran. Þegar við jánkuðum því spurði hún hvaðan við værum, en áttaði sig ekki alveg á því hvað eða hvar þetta Ísland væri, ekki Iceland heldur. Svo hún leitaði til landa sinna sem sátu þarna hjá og spurði, sem fjölgaði viðmælendum í eina fimm. Þegar þeim hafði skilist hvar þetta Ísland væri, þarna langt uppfrá hjá Norðurpólnum næstum því, setti það upp undrunarsvip: Hvað var fólk þarna norðanfrá að vilja til Íran? Kynnast landinu, menningunni, sögðum við, og fólkinu. Það fannst þeim frábært. Íranir eru nefnilega engin fífl, eins og Jóhanna fararstjóri orðaði það einhvern tíma, þeir vita alveg hvernig talað er um landið þeirra og þjóðina í erlendum fjölmiðlum. Þess vegna fagna þeir hverjum útlendingi og vilja allt fyrir hann gera. Það var skemmtilegt að ganga um götur og torg og garða. Alltaf voru þar einhverjir sem vildu spjalla. Gengu að manni, svolítið feimnislegir sumir og buðu mann velkomin til Íran og vildu fá að spjalla. Báðu gjarnan um leyfi til að vera með á mynd, sem þá var tekin á síma viðkomandi eða smámyndavél. Brosandi út í bæði. Tvær unglingsstúlkur komu til mín í garði og báðust afsökunar á framhleypninni, en „af hveru er þessu mynd á handleggnum á þér“. Þetta tattú er liðlega fimmtíu ára gamalt og farið að verða ansi dauft og upplitað. Ég útskýrði myndina; þetta er seglskúta, hér er sjórinn, þetta er skipið og hér þanin seglin, fuglar fljúga um í sólroðanum. Þær ljómuðu, já seglskip. Þegar ég sagði þeim að myndin væri svona dauf vegna þess að það væru liðlega fimmtíu ár síðan hún var sett á mig fórnuðu þær höndum; fimmtíu ár! Það hefur sennilega verið áður en foreldrar þeirra fæddust. Það var veifað til okkar úr strætisvögnum og bílum og i det hele tatt var tilfinningin sú að við værum svo sannarlega velkomin í þessu landi. Annað sem vakti mikla athygli var samkennd fjölskyldunnar, stórfjölskyldunnar. Hvert sem við fórum sáum við fjölskyldur í „pikknikk“; þrír ættliðir komu með mat, breiddu teppi á jörðina, elduðu matinn og sátu svo og spjölluðu saman, fengu sér jafnvel í vatnspípu meðan börnin léku sér. Annað sem vakti ekki síst athygli kvennanna í hópnum var hve karlmennirnir virtust vera mikið með börnin. Þeir héldu gjarnan á þeim á götum úti, léku sér mikið með þeim; tóku að því er virtist virkan þátt í uppeldinu. Þetta eru vangaveltur í ferðarlok. Þá er eiginlega aðeins eftir að þakka fyrir sig. Hópurinn, 28 manns, var mér að mestu ókunnugur fyrir ferðina. Á kynningarfundi kom í ljós að ég gat með góðu móti sagt að ég þekkti tvo, kannaðist við aðra tvo og þar með búið. Ég vissi því lítið með hverjum ég var að fara í ferðalag. Skemmst er frá því að segja að þessi hópur mismunandi fólks á mestöllum aldri small saman. Gamansemi og skemmtilegheit voru allsráðandi og þyrfti einhver aðstoðar við fékk hann hana umyrðalaust. Fararstjórinn, hún Jóhanna Kristjóns réði þar miklu um og ekki síður leiðsögumaðurinn Pezhman Azizi, hafsjór fróðleiks á öllum sviðum. Takk fyrir mig öll sömul, þetta var hreint frábært. Sat, 20 Sep 2014 16:26:00 GMT http://www.haukurmar.net/blog/record/711013/ Dagurinn byrjaði laglega með bjartviðri yfir borginni; ekkert nýtt í því. Við fórum undir verndarvæng Atefeh Fateh leiðsögumanns, þar sem Perman var farinn til annars hóps. Fyrst fórum við að skoða heimili Khomenis erkiklerks, en það hefur verið gert að safni. Afskaplega „rólegt“ safn, engin helgislepja eins og ég hafði búist við. Ekki er hleypt inn á heimilið, heldur verða gestir að skoða það inn um glugga. Aftur á móti gátum við farið í salinn þar sem hann ávarpaði fylgismenn sína og lítilsháttar safn í kjallaranum. Atefeh tók mynd af hópnum fyrir framan mynd af erkiklerkinum. Þá var farið í glerlistasafn sem fyrrum keisarynja Farah Diba beitti sér fyrir. Þar eru glæsileg verk frá ýmsum tímum og mörgum löndum og uppsetningin eiginlega listaverk út af fyrir sig. Þá var kominn tími á kaffihús áður en farið var á hótelið, sem ekki var hlaupið að. Umferðin í Teheran á álagstíma eru lyginni líkust; það eru áreiðanlega einhverjar reglur í gildi, skráðar eða óskráðar. A.m.k. sér maður varla skrámaðan bíl. En aðkomumenn eins og við áttum erfitt með að skynja sístemið í galskapnum. Það tók hátt á annan klukkutíma að komast úr miðbæ í úthverfið þar sem Hótel Azadi er. En Teheran er reyndar sautján milljóna íbúa borg og víðáttumikil eftir því. Á eftir er það svo kvöldverður. Smáblundur áður en við leggjum af stað út á flugvöll laust eftir miðnætti. Á loft frá Teheran kl. 03:55 til Vínarborgar, þaðan til Frankfurt og heimkoma er áætluð á fjórða tímanum eftir hádegi á morgun. Hætt við að einhverjir verði slæptir. Wed, 17 Sep 2014 14:27:00 GMT http://www.haukurmar.net/blog/record/710944/ Þetta átti að vera síðasti dagurinn í Teheran í þessari ferð og er það fyrir helminginn af hópnum. Vegna mistaka í bókun hjá Icelandair þarf hinn helmingurinn að vera sólarhringnum lengur. En þetta var fínn dagur, eins og reyndar þeir sem á undan eru gengnir hér í Íran. Við sváfum frameftir, fórum ekki fyrr en klukkan tíu af stað úr lobbíinu fína og þá sem leið lá í Þjóðminjasafnið. Þar er margt skemmtlegt og fróðlegt að sjá eins og gefur að skilja í landi þar sem saga og menning eru allt um kring. Við tókum – eða fengum mann til að taka – mynd af hópnum. Ansi glæsilegur hópur. [Sjá neðst.] Hádegisverðinn snæddum við í vinsælu veitingahúsi þar sem þægilegasti kvartett sá um notalega dinnermúsik. En svo kom söngvarinn. Á leiðinni til hótels og síestu ókum við framhjá fyrrum bandaríska sendiráðinu, sem nú hefur verið breytt í safn um byltinguna. Segiði svo að Íranir séu húmorslausir. Ferðaskrifstofan sem sá um skipulag ferðarinnar innanlands bauð hópnum til kveðjukvöldverðar. Á leiðinni þangað stoppuðum við hjá turninum sem upphaflega var reistur sem minnisvarði um íranskan arkitektúr og er auðvitað enn, en hann er í dag einnig tákn um klerkabyltinguna. Ég notaði tækifærið og tók mynd af sem allra flestum ferðafélögum við kvöldverðarborðið, sem og fulltrúum ferðaskrifstofunnar. Stúlkan með bleiku slæðuna er sú sem ætlar að leiðsegja þeim hluta hópsins sem eftir verður á morgun. Síðasta myndin í færslu dagsins er af hópnum öllum, tekin á tröppunum fyrir utan Þjóðminjasafnið. Nú ætla ég að leggja mig og vera endurnærður þegar ég heimsæki heimili Khomenis í fyrramálið. Ég er nefnilega einn þeirra heppnu sem verða að vera sólarhring í viðbót í Teheran. Tue, 16 Sep 2014 17:52:00 GMT http://www.haukurmar.net/blog/record/710886/ Við lögðum af stað frá Esfahan klukkan hálfníu í morgun og renndum upp að Hotel Azadi í Teheran liðlega átta í kvöld. Dagurinn var fyrir margt lýjandi, ekki síst þegar rútan okkar bilaði áður en við náðum til Kashkan. Þá vorum við stödd í námunda við úranvinnsluverksmiðju Írana og því bannað að taka myndir. Umferð var mikil eftir veginum í báðar áttir, fólksbílar og flutningatæki. Við snæddum hádegisverð, sem framreiddur var úti við í Fingörðunum. Þarna voru ótal stórfjölskyldur að gera slíkt hið sama; það er raunar einna athyglisverðast við íranskt samfélag, þessi mikla samkennd fjölskyldunnar og sá siður að borða úti við þegar því verður við komið. Þá kemur fjölskyldan með teppi og mat, eldar matinn á staðnum og neytir hans. Fá sér jafnvel í vatnspípu í afslöppuðu andrúmsloftinu. Og börnin leika sér. Við skoðuðum eina höll áður en við fengum hádegismatinn, en síðan var haldið beina leið til Teheran. Mon, 15 Sep 2014 17:37:00 GMT http://www.haukurmar.net/blog/record/710825/ Frelsi dagsins var notað til viðskipta. Flestir fóru á markaðinn við stóra torgið, þar á meðal þessi hér. Myndir af mörkuðum eru hver annarri likar og nennuleysi til slíkrar myndatöku réði því að fyrsta mynd dagsins var tekin á skemmtilegu litlu veitinga- og kaffihúsi á markaðssvæðinu. Þar löfðu alls kyns áhöld úr loftinu og skópu skemmtilega stemningu. Síðara viðfangsefni dagins var tilraun til myndatöku á kvöldgöngu um garða og brýr og gekk misjafnlega. Lokaskotið var tilraun til umferðarmyndatöku og verður seint metið til viðurkenningar. Fær þó að fljóta með. Árla í fyrramálið verður lagt af stað til Teheran, síðasta viðkomustaðar þessarar ferðar. Sun, 14 Sep 2014 18:36:00 GMT http://www.haukurmar.net/blog/record/710751/ Annar dagur í Esfahan; torgið stóra, ótrúlega fallegar moskur, fögur höll og önnur lúin, Armenska kirkjan og tveir frábærir veitingastaðir. Þetta er stutta útgáfan að viðbættum frumkvöðli prentverks í þessum heimshluta. Þeir sem þola ekki moskur og hallir eða sjálfhverfa bloggara geta því hætt hér. Við sumsé byrjuðum daginn á torginu mikilfenglega með trjágróðri sínm og grasflötum og gosbrunni og hestakerrum í farþegaflutningum. Það er allt í lagi að geta þess að þetta svæði var pólóvöllur áður en því var breytt í þetta frábæra torg. Því til sönnunar eru marksúlurnar enn uppistandandi beggja vegna torgsins. Við skoðuðum Ali Qapu höllina sem stendur við torgið og fengum þaðan fínt útsýni yfir það. [Ali=bestur, Qapu=hlið/dyr = Besta hliðið. Í rauninni er þetta sama nafnið og hin fræga Topkapi í Istanbul]. Þar vakti ekki síst athygli tónlistarsalur með undraverðan hljómburð. Frá Ali Qapu gengum við yfir í Imammoskuna, sem er hreinlega einstök í glæsileika sínum, innan sem utan. Hrifning mín á fallegum moskum fékk útrás, eins og sjá má á myndunum hér að neðan. Áður en við skruppum í armenska hverfið til að fá hádegisverð á armenskum veitingastað heimsóttum við dúkasala, sem prentar dúkana sína sjálfur með alls kyns mynstri, sem þrykkt er með „stimplum“ sem skornir eru út í tré. Sérlega áhugaverðir dúkar í ýmsum litbrigðum, þrátt fyrir aðferðina. Frá veitingastaðnum armenska fórum við í Armensku kirkjuna og síðan í næsta hús í safn um sögu kirkjunnarar. Þar fylgir armensk bókaprentun [minnsta bókin á safninu er 0,7 gr. að þyngd, 14 blaðsíður] og þjóðarmorð Tyrkja á Armenum 1915. Í safninu eru gömul handrit, en einnig gömul handpressa og sýnishorn af lausaletri og prentuðum bókum. Handan götunnar er svo stytta af frumkvöðli prentverks í þessum heimshluta og þessi hér stóðst ekki freistinguna þegar myndataka stóð til boða. Síðasta höll dagsins var Hasht Behesht. Hún er eiginlega í niðurníðslu, en byrjað að endurbyggja hana. Til dæmis var ljósakróna sem dinglaði úr lofti forstofunnar þakin þykku lagi af ryki. Eftir síðdegishvíldina lauk svo deginum á frægasta veitingastað Esfahan, Shahrzad, sem nefndur er eftir sagnmeistaranum sem barg lífi sínu dag frá degi með sífellt nýrri sögu. Shahrzad er sem sagt konan sem sagði sögurnar sem þekktar eru í sögusafninu Þúsund og ein nótt. Veitingahúsið er skreytt minnum úr Þúsund og einni nótt, sérlega glæsilegt. Aðalrétturinn; lambakótilettur með hefðbundnum hrísgrjónum og grænmeti. Á morgun er frjáls dagur og líklegt að flestir fari á markaðinn við torgið stóra. Sat, 13 Sep 2014 18:08:00 GMT http://www.haukurmar.net/blog/record/710697/ Föstudagur í dag, helgidagur í þessu landi. Af því leiðir að flestar verslanir eru lokaðar, a.m.k. fyrir hádegi. Við byrjuðum á að fara í Fjörutíu súlna höllina, sem var opinber móttökusalur fyrir löngu. Í þá daga voru húsið og glæsilegur garðurinn speglum skreytt og móttökur ævinlega fyrir hádegi, þegar sólin skein á speglana og allt umhverfið glitraði birtu sólar. Eftir hádegið var sólin komin bak við höllina og ekkert skein eða glitraði; þá voru enga móttökur. Aðalsalur þessa móttökuhúss er skreyttur gömlum, stórum málverkum sem við vorum frædd um. Það verður að viðurkennast að nokkrar myndir með þessum pistli bera þess merki að vera teknar flasslaust við erfiðar aðstæður. Málverkin í móttökusalnum eru þar á meðal. Þá lá leiðin til teppasalans Hossein og félaga, þar sem hann fræddi okkur um leyndardóma vefnaðarlistarinnar, sem eru reyndar býsna margir og flóknir. Teppi og teppi eru sumsé ekki það sama, – og kosta reyndar ekki það sama heldur. Þau voru mörg einstaklega falleg, af öllum stærðum og gerðum. Imammoskan var lokuð ferðamönnum þegar við komum á stóra torgið, þar sem föstudagsbænir stóðu yfir. En við röltum um og skoðuðum torgið og basarinn sem þar er umhverfis áður en við fórum og snæddum hádegisverð á stórskemmtilegu veitingahúsi, sem reyndar er hluti af basarnum. Skoðum torg og basar betur á morgun. Eftir matinn var miniatúr listamaðurinn Mustafa heimsóttur. Hann er með gallerí og vinnustofu sína og sonar síns rétt við stóra torgið og sýndi okkur list sína. Hann býr sjálfur til penslana sem hann notar til myndsksköpunar; þeir eru gerðir úr kattahárum, örfáum í hverjum pensli. Hann teiknaði eina mynd fyrir okkur og gaf hana elsta þátttakandanum. Loks lá leiðin að einni af mörgum undurfögrum og mörghundruð ára gömlum brúm yfir Lífgjafarfljótið. Síðan eftirmiðdagshvíld og kvöldinu lauk á veitingasal Abbashi- hótelsins, utandyra, með enn einum dýrindis kvöldverðinum. Hér eru nokkrar myndir í tímaröð: Fri, 12 Sep 2014 16:38:00 GMT http://www.haukurmar.net/blog/record/710653/ Leiðin til Esfahan í gær var slitin í sundur með nokkrum stuttum stoppum. Við kvöddum hótelið okkar, Moshir al Mamalek og ókum áleiðis til Esfahan. Stoppuðum þó til að skoða gamlan áningarstað fyrir úlfaldalestir fortíðarinnar, vefara og póstminjasafn, þar sem þeir hestamennirnir Jónas og Svavar hneyksluðust mjög á mélunum sem notuð höfðu verið á pósthestana. Svo var skutlast yfir götuna að skoða íshús áður en lagt var í eyðimörkina. Í steikjandi hitanum var gott að stansa við vegasjoppur og aðra staði sem gáfu tilefni til að teygja úr fótunum. Á einum áningastaðnum var falleg moska sem ástæða var til að mynda. Við skoðuðum op sem notuð höfðu verið til eftirlits með vatnsgöngunum: þeim var haldið opnum með nokkrum bíldekkjum sem komi var fyrir efst í opunum til að koma í veg fyrir að þau hryndu saman. Eyðimerkur eru sannarlega auðn og tóm, en inn á milli eru minjar sem vert er að skoða, svo sem eins og moskan í Nair, sem er bæði ofanjarðar og neðan; notuð ofanjarðar ef veður [hitinn altso] er skaplegt en verði of heitt eða of kalt er messuhaldið flutt neðanjarðar, þar sem birtu er hleypt niður um alabastursglugga. Hitastigið neðanjarðar er í öfugu hlutfalli við hitastigið ofnjarðar; svalt í hitum, heitt þegar kólnar. Síðasta mynd dagsins var tekin í lok dags, út um gluggann á sjöundu hæð Aseman hótelinu í Esfahan. Fri, 12 Sep 2014 02:35:00 GMT http://www.haukurmar.net/blog/record/710650/ Seinni daginn í borginni fór internetsambandið og þessi pistill er því aðeins of seinn. Jasd – eða Yazd – er myndræn borg og miðvikudagurinn 10. sept. fór í að skoða hana. Byrjuðum á Húsi eldsins, sem er safn um Zorostriana, þar sem hinum heilaga eldi er haldið lifandi. Vegna áherslu Zorostriana á varðveislu eldsins hafa þeir gjarnan verið sagðir eldsdýrkendu, en svo er þó ekki; eldurinn er eitt höfuðaflanna fjögura í þeirra trú og það þeirra sem erfiðast var að kveikja í upphafi og því var og er lögð mikil áhersla á að halda honum lifandi, sem í dag er táknrænt. Verndari eldsins sér um það. Þröngar götur gamla bæjarins eru skemmtilegar og þar sáum við bæði kyngreinda gestakomu og tröppur niður í gamalt vatnsforðabúr. Kyngreining gestanna felst í því að ef karlmaður kemur í heimsókn ber hann að dyrum með dyrahamrinum vinstra megin en kona knýr dyra með hamrinum hægra megin. Mismunandi hljóð segja húsráðendum hvort eigi að fara til dyra; húsfreyjan fyrir gestkomandi konu, karlinn opnar fyrir kynbróður sínum. Eftir að hafa prílað upp á þak og skoðað fjölbreytilegt útsýni skutumst við í mosku með viðkomu í nokkrum verslunum. Parsman útskýrði fyrir okkur siði og táknmál helgihalds í moskum, þar á meðal muninn á bænahaldi og prédikunum, þar sem Imaminn situr í sérstökum ræðustól meðan hann flytur föstudagshugvekjuna. Vatnsminjasafnið var næst og þar fengum við útskýringar á ótrulegri tækni sem íbúar eyðimerkurinnar beittu þegar þeir hófu að grafa net neðanjarðarganga til að safna saman því vatni sem myndast langt undir eyðimörkinni. Það er reyndar hreint ótrúlegt afrek og unnið löngu áður en tæknifræðin var fundin upp. Áður en en degi lauk litum við inn á æfingu hjá iðkendum Bastani, æfinga sem byggja á fornri aðferð til að halda hermönnum í góðu formi. Húsnæðið sem svona æfingar fara fram í nefnist Zurkhaneh og æfingarnar fara fram undir þungum trommuslætti og söng trommuslagarans, sem í þessu tiviki er Íransmeistari í trommuslætti. Fri, 12 Sep 2014 01:25:00 GMT http://www.haukurmar.net/blog/record/710467/ Þetta var dálítið langur dagur en skemmtilegur eins og endranær. Lögðum af stað frá Sjiraz snemma morguns og byrjuðum með heimsókn til grafhýsis Kýrusar, fyrsta konungs Persa. Svolítið svona Persepolis fyrir byrjendur, en nýfarið er að grafa upp af alvöru í Pasargad, þar sem grafhýsið er. Við skoðuum líka elsta sýprustré sem sögur fara af, 4600 ára segja rannsóknir. Ber aldurinn vel. Snæddum hádegisverð í garðinum hjá bónda sem ég man ekki hvað heitir, eins konar pikknikk undir heiðum himni. Sem er reyndar eini himininn sem við höfum kynnst í þessari ferð.Hundurinn á bænum fékk að sleikja leifarnar. Okkur var sagt að hitinn þá væri liðlega 40 gráður. Í tilefni af því fórum við og skoðuðum ísgerðarhús, þar sem menn nýta sér kuldann undir eyðimörkinni til að framleiða ís í stórri niðurgrafinni hvelfingu undir kúpli sem alveg má líkja við ístopp án brauðforms. Loks var farið að skoða Turn þagnarinnar, þar sem Zorostrianar lögðu hina látnu langt fram á sjötta áratug síðustu aldar, til að fuglar himinsins gætu etið hold hinna látnu. Síðan voru beinin grafin. Þetta var liður í trú Zorostriana, sem voru áhangendur Zaraþústra og trúðu á árstíðirnar fjórar og náttúruöflin fjögur, vatn, eld, vind og jörð. Leiðin lá um mikla fjallgarða, þar sem vegastæðið fór hæst í 2600 metra hæð og klettabeltin æði stórbrotin. Næstu tvær nætur gistum við á Moshir al Mamalek, dálítið sérstöku hóteli þar sem lækir liða um garða og tveir stórir páfagaukar sjá um leikhljóð hins daglega lífs. Hér eru nokkrar myndir: Tue, 09 Sep 2014 18:31:00 GMT http://www.haukurmar.net/blog/record/710395/ Þetta var góður dagur. Hann byrjaði á heimsókn að gröf skáldmæringsins Saadir en þaðan var svo farið að Kóranhliðinu, sem fyrir ekki svo mjög löngu var aðalleiðin inn og út úr Shirazborg. Þaðan lá leiðin í hádegismat í afar vatnsmiklu veitingahúsi, sem framreiddi ákaflega góða máltíð handa okkur. Eftir matinn var farið að Borg hinna dauðu [Necropolis], þar sem fyrri alda kóngum voru gerðar grafir í fjall. Síðasta stopp í dag var svo Borg Persa [Persepolis]. Þetta var feiknalega mikið mannvirki sem þrjóturinn Alexander mikli brenndi og eyðilagði að mestu, að þeirra tíma sið sigurvegara. Stórmerkilegt, ekki síst í mínum huga fyrir að þarna eru miklar áletranir ritaðar með fleygletri. Mér verður að fyrirgefast það að hafa ekki skrifað myndatexta, en það er vegna þess að ég geng frá þessum myndapistlun áður en ég geng til náða og hreinlega nenni ekki að skrifa meira en innganginn. Og það er líka rétt að taka fram að hér í Íran hefur mér ekki tekist að komast í samband við Facebook, og það sama gildir um aðra í hópnum. Hér eru nokkrar myndir: Mon, 08 Sep 2014 17:58:00 GMT http://www.haukurmar.net/blog/record/710321/ Þetta var ágætlega rólegur dagur; við fórum af hóteli hálftíu og heimsóttum Bleiku moskuna, basarinn og gamalt speglahús, fórum til grafhýsis persneska skáldsins og súfistans Hafez, sem er í miklum metum hjá írönsku þjóðinni. Eftir síestu fórum við aftur á basarinn (þar sem ég eyddi tímanum á tehúsi í góðum félagsskap) og síðan snæddum við kvöldverð á ágætu veitingahúsi. Góður matur og tónlistin áreiðanlega ágæt, en hentar illa fólki með heyrnartæki. Hér eru nokkrar myndir: Sun, 07 Sep 2014 19:10:00 GMT http://www.haukurmar.net/blog/record/710260/ Dagurinn í dag var langur og dálítið þreytandi. Ferðin frá Kerman til Shiraz er löng en var stytt með strekkingarpásum öðru hverju og smámáltíðum. Síðasta stopp fyrir hótel var saltvatn, þar sem saltið kemur upp úr jörðinni og er unnið þar fyrir neytendur. Slík vötn eru nokkur í landinu. Hér eru nokkrar myndir: Sat, 06 Sep 2014 18:57:00 GMT http://www.haukurmar.net/blog/record/710220/ Í gær, föstudag, var deginum varið í að heimsækja Rayen kastalavirkið, og nágrannabæinn Mahan, þar sem við skoðuðum ævagamalt baðhús. Síðan aftur til Kerman þar sem við röltum um markað og fengum okkur te í aflögðu baðhúsi sem breytt hafði verið í tehús. Kvöldverður var snæddur í veitingahúsi sem ég man ekki hvað heitir og kvöldið endaði með spjalli yfir te/kaffi og kökum áður en farið var til kojs. Nú er langur dagur framundan, aksturinn til Sjiraz, lengsta dagleið ferðarinnar. Hér eru nokkrar myndir frá gærdeginum. Byrja á morgunbirtunni út um hótelgluggann og enda á Pezman fararstjóra reykja vatnspípu. Sat, 06 Sep 2014 02:11:00 GMT http://www.haukurmar.net/blog/record/710075/ Það rættist margra ára draumur þegar ég lenti ásamt öðrum í hópi Jóhönnu Kristjónsdóttur hér í Teheran, liðlega eitt að nóttu samkvæmt hérlendum tíma, liðlega níu að íslenskum. Ein úr hópnum varð eftir í Frankfurt þar sem þýskir neituðu að hleypa henni til Íran þar sem vegabréfið hennar átti að renna út fjórum mánuðum eftir að ferðinni á að ljúka. Skrítið, þar sem Írönum var slétt sama og þeir höfðu veitt henni nauðsynlega áritun. Hún reynir að leysa málin í samráði við ræðismann Íslands í Frankfurt og valdamenn hjá Lufthansa. Útsýnið úr hótelglugganum; við komuna og aftur þegar birti af degi: Næst á dagskrá er að skipta evrum og snæða hádegisverð, skoða þjóðminjasafnið og skreppa til teppasala. Síðan fljúgum við til Kerman, þaðan til Sjiraz, Jazd, Esfahan, þaðan sem við komum aftur til Teheran með viðkomu í Kashan. Thu, 04 Sep 2014 06:17:00 GMT http://www.haukurmar.net/blog/record/702120/ Þótt menn eigi örugglega erfitt með að viðurkenna það þá eru það sennilega þeir, sem mest hömuðust á Sveinbjörgu framsóknar og skoðunum hennar á múslimum og moskum, sem tryggðu Framsóknarflokknum þessi tvö sæti í borgarstjórn Reykjavíkur. Þessi ofboðslegu og langdregnu viðbrögð kölluðu til samúðarfylgi frá ysta hægrinu og öfgamönnum í öðrum flokkum. Það kom best í ljós þegar Skúli Skúlason, tákngervingur hins fordómafyllsta í samfélaginu skoraði á skoðanabræður sína og -systur að þjappa sér um B-listann og þessa hugdjörfu konu. Þetta þurfa menn að hafa í huga næst þegar svona kemur upp; gagnrýna málefnalega en ekki gefa svona þáttum alla umræðuna. Það vekur aðeins óverðskuldaða athygli og jafnvel [óverðskuldaða] samúð. Sun, 01 Jun 2014 09:07:00 GMT http://www.haukurmar.net/blog/record/702119/ Ágætar fréttir og ekki síður ömurlegar sem maður fær að heiman. Framsókn hlær síðast og best og raunverulegur meirihluti fallinn. Samfó með „aðeins“ fimm fulltrúa og BF tvo. Nú er að mynda meirihluta með S, Æ, V og P; halda D og B frá meginstjórn. Leyfi mér að trúa því ekki að BF halli sér til ysta hægrisins og sé ekki hvernig Vinstri grænir eða Píratar gætu gert það, ekki síst í ljósi kosnigabaráttunnar. Sun, 01 Jun 2014 09:00:00 GMT http://www.haukurmar.net/blog/record/690071/ Það liggur fyrir að Frosti Sigurjónsson hefur logið. Ekki bara að þingheimi heldur líka fjölmiðlum og þjóðinni allri. Og reynt að koma eigin eigin sök á aðra. Það liggur fyrir að Hanna Birna Kristjánsdóttir hefur blekkt þjóðina, lekið hæpnum persónuupplýsingum til Moggans og Fréttablaðsins til að skapa neikvætt umtal um einstakling sem beðið hafði um hæli hér á landi. Orðið margsaga og reynt að koma eigin sök á aðra. Reyndar er stjórnmálaferill Hönnu Birnu varðaður undirferli og baknagi, en það er önnur saga. Hvernig stendur á því að stjórnarandstaðan lætur lítið sem ekkert í sér heyra? Hvernig stendur á því að sú krafa er ekki reist á Alþingi að þessi tvö segi af sér; hann sem þingmaður, hún sem ráðherra og þingmaður? Finnst fólki kannski þetta bara partur af leiknum? Wed, 22 Jan 2014 10:52:00 GMT http://www.haukurmar.net/blog/record/665202/ Er það ekki í alvöru svolítið undarlegt að þegar sjálfstæðis- og framsóknarmenn komast til valda skuli fyrstu verk þeirra vera að stjórnmálavæða Ríkisútvarpið og velta fyrir sér að hætta við þátttöku ríkisins í tannlækningarkostnaði barna? Á sama tíma og lýst er yfir þeirri absolútu ákvörðun að lækka veiðileyfagjald um heildarupphæð sem myndi standa undir t.d. tannlæknakostnaðinum. Ríkisútvarpið hefur lengi farið í taugarnar á sjöllum, vegna ímyndaðrar vinstri slagsíðu (vinstri menn kvarta reyndar á sama tíma undan hægri slagsíðu). Með því að setja á ný í lög ákvæði um flokkspólitíska yfirstjórn er refsivendinum veifað … Gætið þess að segja frá því sem gerist í samfélaginu á réttan hátt … frá sjónarhóli ríkisstjórnar og meirihluta Alþingis. Er mig að misminna; voru það ekki áreiðanlega hægri menn sem sífellt héldu því fram að þeir væru boðberar gegnsæis og frelsis fjölmiðla? Thu, 13 Jun 2013 08:25:00 GMT http://www.haukurmar.net/blog/record/630700/ Það er athyglisvert að í alþjóðlegri könnun Gallups kemur fram að 98% Íslendinga myndu kjósa Barak Obama til forsetaembættis BNA, hefðu þeir til þess tækifæri. Aðeins 2% segjast myndu kjósa Mitt Romney, frambjóðanda Repúblikanaflokksins, til embættisins. Líklega er óhætt að taka undir það með Jóni Ormi Halldórssyni, dósent við HR, að þetta þýði ekki að Íslendingar séu sammála öllu í stefnu og stjórnarstörfum Obama, heldur miklu fremur að svo stór meirihluti þjóðarinnar sé andstæður þeim sjónarmiðum sem Mitt Romney er fulltrúi fyrir.Þetta er ekki síst athyglisvert fyrir þá sök að a.m.k. tveir forystumenn Sjálfstæðisflokksins íslenska heimsóttu nýverið flokksþing Repúblikana í Flórída. Þau Bjarni Benediktsson formaður og Ragnheiður Elín Árnadóttir, nýafsettur formaður þingflokks hans. Á þessu þingi var Mitt Romney endanlega kjörinn frambjóðandi flokksins og þar með málefnaskrá hans, sem einkennist aðallega af kröfum um niðurskurð í ríkisútgjöldum yfirleitt, en sér í lagi til heilbrigðismála og annarra velferðarmála. Tekið var fram í frétt að Ragnheiður Elín hefði tekið til máls á þessu þingi. Ekki hafa borist af því fréttir að hún hafi gagnrýnt málefnaskrá frambjóðandans eða þann málflutning sem gert hefur talsmenn flokksins að almennu aðhlátursefni hér á landi og víðar. Samanber varnarkerfi kvenlíkamans gegn sæði nauðgara.Nú hljóta þessir tveir forystumenn Sjálfstæðisflokksins að skulda íslenskum kjósendum skýringar.Hvað er það í stefnu og málflutningi bandarískra repúblíkana sem þau hrífast mest að? Hvaða stefnumál Mitts Romney eru það sem þau styðja? Hvaða stefnumál frambjóðandans og flokksins vilja þau bera fyrir íslenska kjósendur í komandi kosningum?Svo er náttúrlega spurningin um hvernig á því getur staðið að íslenskir Sjálfstæðismenn halla sér fremur að Repúblíkanaflokknum bandaríska en Demókrataflokknum? Sem þó er kannski mun líkari hinum hefðbundna Sjálfstæðisflokki. Fri, 14 Sep 2012 13:33:40 GMT http://www.haukurmar.net/blog/record/595719/ Það var svolítið dapurlegt að "verða fyrir" niðurstöðu atkvæðagreiðslunnar um að vísa frá tillögu Bjarna Benediktssonar um afturköllun ákærunnar á hendur Geir H. Haarde. Satt að segja fannst mér að í augum uppi lægi að vísa tillögunni frá; málið komið úr höndum Alþingis í hendur Landsdóms og hefur þar sinn gang. Ég var með sjálfum mér sannfærður um að tillagan yrði samþykkt og að mínir menn, þingmenn Samfylkingarinnar myndu tryggja það. Fannst auk þess að það ætti að vera betra fyrir fyrrum forsætisráðherra að klára málið fyrir Landsdómi, í stað þess að hafa það hangandi yfir sér það sem eftir lifir. Ég hef fulla samúð með Geir H. Haarde; það er áreiðanlega erfitt að vera í hans sporum. Ég er líka á því, að sakborningar þessa máls ættu að vera fjórir, ekki einn; ákæra hefði átt alla þá fjóra sem lagt var til að kærðir yrðu. Eða engan. Þessi varð hins vegar niðurstaða Alþingis og við það verðum við að sætta okkur. Gefin hefur verið út ákæra, málið komið af stað og úr höndum Alþingis. Niðurstaða Alþingis var sem sagt að fella frávísunartillöguna. Látum okkur hafa það, þótt fúlt sé; fram fer þá efnisleg umræða og síðan atkvæðagreiðsla. Það er einmitt sú atkvæðagreiðsla sem ég kvíði nú, í ljósi þess að meirihluti þingmanna hefur ákveðið að taka tillögu Bjarna Benediktssonar til afgreiðslu, þar á meðal þingmenn og fyrrum ráðherrar Samfylkingarinnar, flokksins míns. Svo mjög sem mér sárnaði að þeir skyldu fella frávísunartillögu Magnúsar Orra og fleiri, þá myndi ég líta á það sem ófyrirgefanlega framkomu ef þeir greiða atkvæði með tillögu Bjarna Ben. Í mínum huga er það kristaltært að ef "mínir menn" verða til þess með atkvæði sínu að sú tillaga verði samþykkt, þá skilja leiðir. Á sínum tíma kom ég talsvert nálægt stofnun Samfylkingarinnar; fyrst kosningabandalaginu sem Alþýðubandalagið, Alþýðuflokkurinn, Kvennalistinn og Þjóðvaki mynduðu, síðan breytingunni yfir í formlegan stjórnmálaflokk. Sú vinna var hverrar mínútu virði og ég hef verið ánægður með niðurstöðuna. Ekki alltaf sammála öllum, skárra væri það nú í svona samsettum flokki, en ágætlega ánægður. Aldrei hvarflað að mér að kjósa eitthvað annað en Samfó í kosningum, hvort sem er í borgarstjórnar- eða þingkosningum. Er áreiðanlega óforbetranlega flokkshollur og foringjatrúr; legg jafnvel á mig hávaðarifrildi til að bera í bætifláka fyrir flokk og fulltrúa hans, friðsemdarmaðurinn ég. Þessu tímabili ævi minnar líkur, ef og um leið og það liggur fyrir að atkvæði forystumanna í Samfylkingunni hafa orðið til þess að tillaga Bjarna Benediktssonar verði samþykkt á Alþingi. Ég er ekki mikið fyrir að taka upp í mig stóryrði á borð við svik þegar ég ræði um þingmennina mína, en í þetta sinn verð ég að gera það. Það væru fullkomin svik í mínum huga ef þessi staða kæmi upp. Ég gæti ekki - undir neinum kringumstæðum - verið í sama flokki og þeir. Ég segi mig úr honum samdægurs. Þetta er ekki hótun, enda ég léttvægur í flokksstarfinu. Samfylkingin hvorki lifir né deyr þótt einn vesæll fótgönguliði stígi til hliðar. Þetta er miklu fremur yfirlýsing um pólitíska samvisku mína. Erfið í framsetningu, en nauðsynleg fyrir mig. Tue, 24 Jan 2012 13:12:35 GMT http://www.haukurmar.net/blog/record/595563/ Það mætti orða það þannig að réttarhöldin yfir Geir H. Haarde sé síðasta tækifærið til að leiða fram í dagsljósið ástæður hrunsins. Nákvæmlega þess vegna reyna nú Sjálfstæðismenn að koma í veg fyrir að þau fari fram. Til vitnis yrðu óhjákvæmilega kallaðir einstaklingar, sem áttu stóran þátt í því hvernig fór, ýmist með gjörðum sínum eða aðgerðarleysi.Ríkisstjórn Jóhönnu Sigurðardóttur var ekki síst studd til valda vegna þess að almenningur í landinu, þjóðin, vildi gera upp við hrunið, þær efnahagslegu hamfarir, sem hafa lagt líf fjölmargra einstaklinga og fjölskyldna í fjötra sem ekki er sýnilegt að takist að leysa að fullu næsta áratuginn, a.m.k.Takist Sjálfstæðisflokknum og öðrum hægri öflum landsins ætlunarverk sitt, að fá Alþingi til að falla frá kærunni á hendur Geir H. Haarde, tekst þeim jafnframt að koma í veg fyrir nauðsynlegt uppgjör. Það má aldrei verða. Það væri blaut tuska í andlit þess almennings í landinu, sem orðið hefur að bera stærstan hluta byrðanna undanfarin þrjú ár. Mon, 23 Jan 2012 12:57:12 GMT http://www.haukurmar.net/blog/record/587896/ Í dag viðurkenna Íslendingar Palestínu sem fullvalda ríki. Þetta er því dagur réttlætis á Alþingi. Dagurinn þegar þingmenn lýsa yfir þeirri kröfu sinni að óréttlætinu ljúki, að íbúar Palestínu fái leyfi til að lifa lifinu án þeirrar þrúgandi kúgunar og þess skefjalausa ofbeldis sem þeir hafa mátt þola um áratuga skeið. Með samþykkt sinni í dag leggjum við, sem Íslendingar, lóð okkar á vogarskál réttlætisins.Í umræðum á Alþingi í gærkvöldi voru fulltrúar allra flokka sammála um þetta mál, allir nema talsmaður Sjálfstæðisflokksins, þingflokksformaðurinn Ragnheiður Elín Árnadóttir. Aðrir þingmenn tjáðu sig margir mjög tilfinningaþrungið vegna þess óréttlætis sem Palestínumenn hafa mátt búa við. Mögnuðust var þó ræða Amal Tamimi, ekki síst vegna þess að hún er eini þingmaðurinn sem reynt hefur hörmungar Palestínumanna á eigin skinni.Samþykkt Alþingis í dag mun því miður ekki gera daglegt líf Palestínumanna auðveldara frá og með samþykktinni. En hún er yfirlýsing og hún er ákall til annarra þjóða að gera slíkt hið sama. Og hún mun styrkja málstað Palestínumanna. Össur utanríkisráðherra hefur verið óþreytandi að tala máli Palestínumanna á fundum og þingum. Framvegis getur hann fengið notað viðurkenningu Íslands á fullvalda Palestínu málstaðnum til framdráttar. Tue, 29 Nov 2011 09:39:08 GMT http://www.haukurmar.net/blog/record/550314/ Svo skelfilegt sem það var að hlusta og horfa á Guðrúnu Ebbi lýsa ofbeldi föður síns fyrir Þórhalli í sjónvarpsviðtali, var það hreinlega sorglegt að hlýða og horfa á bróður hennar, sr. Skúla Ólafsson, í kastljósinu í fyrrakvöld. Þarna var allur pakkinn; umhyggja fyrir móður þeirra og miðsysturinni, ást á Guðrúnu Ebbu og staðhæfingin um að lýsing hennar á fjölskyldulífinu væri ekki í samræmi við það sem þau hin upplifðu. En auðvitað væri Guðrún ekki að skrökva; hún væri að lýsa ímyndaðri upplifun. Og sr. Skúli vitnaði í sálfræðinga máli sínu til stuðnings. Hér er kannski rétt að hafa í huga að Skúli er tólf árum yngri en Guðrún Ebba. Hann upplifði því áreiðanlega ekki þessa tíma; hann var mestanpart ekki til, síðar svo ungur að hann hefur varla skynjað mikið af umhverfi sínu.Reyndar verkaði sr. Skúli nánast einlægur í máli sínu þegar hann ræddi um þá skelfilegu upplifun sem hann, móðir hans og systir hefðu upplifað í framhaldi af uppljóstrunum Guðrúnar Ebbu. Hér skal svo sannarlega ekki reynt að gera lítið úr því. Til dæmis hlýtur líðan móður þeirra að hafa verið skelfileg í gegnum allt það fárviðri sem yfir fjölskylduna hefur dunið.En gríman féll, þegar Sigmar spyrill spurði um þær konur aðrar sem ákærðu Ólaf Skúlason um kynferðislegt ofbeldi. Þá var reynt að gera lítið úr athæfi prestsins. Eiginlega skellt í góm. Hann hefði kannski verið kvensamur, en það hefði eiginlega ekki verið neitt alvarlegt; bara smásvona snerting. Sama með fermingartelpur.Þarna, undir lok viðtalsins, féll gríman. Við strákarnir erum bara svona, smásvona snerting, ekkert alvarlegt eða til að hafa áhyggjur af. Trúverðugleiki prestsins hvarf eins og dögg fyrir sólu. Wed, 09 Nov 2011 09:05:32 GMT http://www.haukurmar.net/blog/record/541117/ Það kemur gjarnan fyrir að mér mislíkar við meðferð blaðamanna DV á mönnum og málefnum. Yfirleitt læt ég mér nægja að hrista hausinn og/eða í besta falli gera athugasemdir á vef blaðsins. Það er svolítið eins og þerapía og tekur þungann af sálinni. Í dag er "fréttamennska" blaðsins hins vegar slík að ekki dugar að gera athugasemd í þar til gerðan dálk á vefútgáfu DV. Hún keyrir um þverbak og spurningin hlýtur að vera í hvaða flokk fréttablaða DV vill skipa sér; ómerkilegra slúðurblaða sem þrífast helst á dylgjum sem eiga sér kannski ekki grundvöll en eru góðar til að vekja óánægju þeirra sem ekki vita betur. Partur af slíkri blaðamennsku er að hamra á sama málinu, gæta þess að efna ekki til upplýstrar umræðu og segja aldrei hreint út það sem gefið er í skyn. Blöð í þessum flokki eru t.d. Sun, Daily Mail, Daily Mirror og hið sálaða News of the World o.fl. Yfirleitt blöð sem seljast vel út á þau markaðslegu sannindi að hafa beri það sem betur hljómar. Það er auðvitað mál eigenda og stjórnenda DV hvar i flokk þeir skipa sér, en það væri heiðarlegra ef þeir bara segðu það hreint út en væru ekki að gefa sig út fyrir að vera heiðarlegt fréttablað.Það er umfjöllunin DV um biðlaun Þórunnar Sveinbjarnardóttur sem gengur fram af mér. Þarna held ég að blaðið toppi sjálft sig í ómerkilegheitunum. Af einhverjum ástæðum hefur ritstjórn DV ákveðið að leggja Þórunni í einelti. Blaðamaðurinn Ingibjörg Dögg Kjartansdóttir er í umfjöllun sinni ber að hreint ótrúlegum ómerkilegheitum, að ekki sé sagt óheiðarleika. Byrjar á forsíðu, þar sem orðalag er slíkt að það gefur í skyn að Þórunn sé að verða sér út um eitthvað sem henni beri ekki þegar hún sest á skólabekk í haust. Inn í blaðinu tekur þó steininn úr, þegar Ingibjörg Dögg heldur því fram í aðalfyrirsögn, að Þórunn "taki sér" laun í siðfræðinámi. TAKI SÉR! Hér er gefið í skyn að Þórunn verði sér úti um fé sem henni beri ekki meðan hún stundar nám. Til þess svo að bíta höfuðið af skömminni setur DV upp vefkönnun á því, hvort það sé siðferðislega rétt af Þórunni Sveinbjarnardóttur að taka biðlaun á meðan hún sé í siðfræðinámi. Þessi könnun er í beinu framhaldi af frétt blaðsins á vefnum. Mon, 05 Sep 2011 17:38:17 GMT http://www.haukurmar.net/blog/record/510899/ Það hefur verið fróðlegt að fylgjast með Ragnari Önundarsyni gera sig að sífellt meiri kjána í fjölmiðlum síðustu daga. Frá því að sjónvarp RÚV ljóstraði því upp að hann hefði verið einn af gerendunum í kortamálinu mikla, hefur vegur þessa virta fjármálavitrings legið lóðbeint niður á við. Ekki aðeins vegna hans eigin þáttar í samráði kortafyrirtækjanna, heldur ekki síst vegna viðbragða hans. Sem eru fáránleg og ekki manninum sæmandi.Eiginlega dæmdi hann sig úr leik í vitrænni umræðu þegar hann hélt því fram að hann væri ekki sekur í greiðslukortasamráðinu heldur bankarnir, Þeir ættu kortafyrirtækin; hann hefði aðeins verið að framkvæma stefnu þeirra. Hann lagði á ráðin, tók þátt í samsærinu, lagði til að menn eyddu netpóstinum til að ekki kæmist upp um þá. En bankarnir voru sekir, ekki hann. Hann var bara að vinna vinnuna sína. Svona málflutningur er auðvitað ekki sæmandi nokkrum manni, sem vill láta taka sig alvarlega. Og það vill Ragnar Önundarson örugglega. Tue, 15 Mar 2011 09:43:47 GMT http://www.haukurmar.net/blog/record/490240/ Það er dálítið undarlegt hve sumir telja sér nauðsynlegt að tala kosninguna til Stjórnlagaþings niður. Reyna að koma fólki í skilning um að svo erfitt sé að kjósa og flókið, að það eiginlega borgi sig ekkert að vera að hafa fyrir því. Jafnvel prófessor við Háskóla Íslands telur sér sæma að vera með svona úrtölur í Kastljósi. Þetta hefur borið árangur, því miður. Ég hef tengsl við Hrafnistu í Hafnarfirði. Þar á bæ, segir mér íbúi, er það almenn skoðun að ekki borgi sig að fara á kjörstað; þetta sé allt svo flókið og torskilið, að "við getum þetta ekki". Þetta er þeim mun alvarlegra sem kosningin er afar einföld.Hver er tilgangurinn með svona málflutningi? Hvað er svona hættulegt við það, að almenningur þessa lands kjósi sér fulltrúa til að gera drög að nýrri stjórnarskrá? Hverjum er gerður ógreiði með því?Eru einhver öfl að reyna að vernda torfuna sína; forða því að pöpullinn sé að sletta skipta sér að því sem honum kemur ekki við? Þetta ástand leiðir það hins vegar í ljós að einn er sá hópur sem hefur verið afskiptari en aðrir, þegar kemur að kynningu á framkvæmd kosninganna. Það er hópurinn sem ekki hefur aðgang að netinu. Eldri borgarar eru að megninu til hluti þessa hóps. Tæknin var einfaldlega ekki orðin sá hluti hversdagslífsins sem hann er í dag, þegar þetta fólk fór af vinnumarkaði; það hafði ekki lært að fóta sig í tölvuheimi og netsamskiptum. Þess vegna hefði kannski þurft að haga kynningarmálum vegna kosninganna með ítarlegri og betri hætti gagnvart elstu kynslóðinni.Sem breytir ekki því, að kosningarnar eru auðveldar í framkvæmd og ástæðulaust að ala á ótta við eitthvað annað. Tue, 23 Nov 2010 10:30:13 GMT http://www.haukurmar.net/blog/record/489914/ Ríkisútvarpið, hljóðvarp, hefur ákveðið að spyrja alla frambjóðendur til Stjórnlagaþings þriggja meginspurninga, um afstöðu þeirra. Þessi viðtöl eru tekin upp og verður síðan útvarpað í belg og biðu frá og með mánudagskvöldi 22. nóvember. Hver frambjóðandi fær 5 mínútur í mesta lagi.Ég fór í upptöku í gær og það var reyndar ansi skemmtileg reynsla. Níu frambjóðendur í hópi og rætt við hvern og einn sérstaklega, án þess að hinir blönduðu sér í málið. Þetta var reyndar mjög þægilegt og afslappað fyrirkomulag.Hér á eftir fara spurningarnar og svör mín við þeim. Svörin eru í punktum, ætluð til að styðjast við og komust efnislega öll til skila, þótt ég stytti mér leið sums staðar vegna tímarammans.1. Þarf að breyta stjórnarskrá lýðveldisins núna? Já, það þarf að breyta stjórnarskránni til samræmis við það samfélag sem við búum í og viljum búa í.Þessi tímapunktur er mjög heppilegur til slíkra breytinga.Aðstæður í samfélaginu eru þannig að sennilega hefur sjálfsmat þjóðarinnar aldrei verið lakara.Almenningur í landinu er reiður út í fortíðina, fullur tortryggni út í nútíðina og hræðist framtíðina.Allt þetta vegna aðstæðna sem skapast hafa vegna ævintýramennsku nokkurra einstaklinga, en sem hin venjulegu Jón og Gunna báru enga sök á eða gátu á nokkurn hátt haft áhrif á.Þess vegna tel ég nauðsynlegt að breyta þeim ramma um lagalegt umhverfi sem stjórnarskráin er. Gerð nýrrar stjórnarskrár gæti verið fyrsta skrefið í áttina að nýju opnara og réttlátara samfélagi, sem kastaði ekki fyrir róða hagsmunum almennings til hagsbóta fyrir örfáa efnamenn.2. Hverju þarf helst að breyta?Þar má ýmislegt tína til. Sum atriði eru ofar í huganum en önnur, eins og gengur.Þar er efst í huga umgengni og nýting auðlindanna. Þar trónar auðvitað efst nýting þeirrar auðlindar sem er fiskurinn í sjónum.En einnig hlýtur að koma þar inn nýting jarðhita og þeirra auðlinda annarra sem felast í íslenskri náttúru, ofanjarðar jafnt sem neðanjarðar.Því er gjarnan haldið fram að fiskurinn í sjónum sé auðlind í eigu þjóðarinnar. Almenningi er hins vegar misboðið vegna þess hve augljóst óréttlætið er í nýtingu hennar. Þar hefur örfáum einstaklingum nánast verið veitt eignarheimild á fiskinum í sjónum. Þessi þjóðareign er færð til eignar í bókhaldi útgerðarfyrirtækja. Lagaramminn stjórnarskrá verður að taka á þessu óréttlæti. Annar þáttur er skarpari skil löggjafarvalds og framkvæmdavalds. Ég hef undanfarin ár verið að komast á þá skoðun að ráðherrar eigi ekki að gegna þingmennsku.Þessi þróun á raunar rætur í kennslunni hjá mér. Í fjölmiðlafræði ræði ég við nemendur um ýmsa þætti stjórnarskrárinnar, svo sem þrískiptingu valdsins og 73. greinina um tjáningarfrelsi og þá ábyrgð sem því fylgir.Í umræðunum um þrískiptinguna hef ég smám saman verið að þróast frá því að hafa svo sem engar áhyggjur af málinu yfir í að sannfærast um að það sé óheppilegt að ráðherrar gegni einnig þingmennsku. Þriðja atriðið er hlutverk forseta lýðveldisins. Af 81 grein stjórnarskrárinnar fjalla 28 um embætti forseta Íslands. Langstærstur hluti þessara greina eru orðin tóm, hafa ekkert gildi í því þingræði sem við búum við og viljum búa við. Ný skilgreining á hlutverki þjóðhöfðingjans verður því að fara fram. Sú hugmynd hefur skotið upp kollnum, að forsætisráðherra eða jafnvel forseti Alþingis eigi einnig að gegna stöðu forseta lýðveldisins. Þetta er fráleit hugmynd. Með því væri verið að dubba upp í þjóðhöfðingja einhvern einstaklings sem aðeins var til þess kjörinn að sitja á þingi, en ekki verða þjóðhöfðingi.Þessi umræða smitast ansi mikið af pirringi vegna afskipta núverandi forseta af lagasetningum, þegar hann beitti þeim rétti sem honum er veittur í 26. grein stjórnarskrárinnar, að vísa ákvörðun Alþingis til þjóðaratkvæðis. Hér verða menn hins vegar að geta skilið á milli málefnis og persóna.Ég er á þeirri skoðun að þjóðin eigi að kjósa sér þjóðhöfðingja.Fjórða atriðið er samband ríkis og kirkju. Þar tel ég að enginn trúarhópur eða kirkjustofnun eigi að hafa stöðu sem kirkja þjóðarinnar. Þessi afstaða byggist hvorki á andúð á guðstrú eða trúarstarfi. Það er einfaldlega mín einlæg skoðun að allir trúar- og lífssýnarhópar eigi að standa jafnfætis í samfélaginu. Ég trúi að slíkt skipulag myndi byggja upp meiri skilning og umburðarlyndi í samfélaginu. Sumir myndu segja að ekki veitti nú af. 3. Hver vegna gefur þú kost á þér?Að skapa nýja stjórnarskrá er ákaflega merkilegt og vandasamt verk, og heillandi að geta fengið að taka þátt í því.Ég hef á ævinni tekið þátt í lífi og átt samskipti við fólk á flestum þrepum samfélagsins. Fari svo að ég verði kjörinn á Stjórnlagaþing er ég sannfærður um að sú reynsla og þekking og sá þroski sem ég hef öðlast í starfi hér á landi og erlendis geri mig hæfan til að gegna starfinu með sóma. Sun, 21 Nov 2010 09:15:03 GMT http://www.haukurmar.net/blog/record/488533/ Embætti forseta lýðveldisins er fyrirferðarmikið í stjórnarskránni, 28 greinar af 81. Það er 2. kafli stjórnarskrárinnar sem fjallar um þetta æðsta embætti þjóðarinnar.Því er stundum haldið fram að embætti forsetans sé i raun ekki annað en konungshlutverk í nýjum búningi. Þegar annar kaflinn er lesinn er varla hægt að komast hjá því að samþykkja það. Stór hluti kaflans er um þætti embættisins, sem sjaldan ef nokkru sinni hefur verið farið eftir. Eða reynt hefur á. Þetta rennir stoðum undir það, að íslenska stjórnarskráin sé í raun sú danska, stílfærð. Þar sem áður stóð konungur standi nú forseti.Í reynd hefur embættið meira verið tákn en valdaembætti. Forsetinn hefur vissulega völd samkvæmt stjórnarskrá, en vegna þess munar sem er á konungsveldi og lýðræði kæmi aldrei til álita að forsetinn beitti stjórnarskrárlegum rétti til fulls. Hér má nefna heimild til að fresta fundum Alþingis eða til að flytja embættismenn milli starfa.Í reynd hefur embættið þróast þannig að forseti framkvæmir það sem ríkisstjórn felur honum að gera. Undirritar lög og tilskipanir. Þegar undan er skilin 26. greinin (um málskotsréttinn) er fátt um greinar sem fjalla um frumkvæði forsetans í óþökk sitjandi ríkisstjórnar.Þegar þetta hefur verið lesið er auðvelt að komast að þeirri niðurstöðu, að ég vilji leggja forsetaembættið niður, þar sé gagnslaust. Það er hins vegar röng niðurstaða.Þær hugmyndir hafa komið upp, að breyta forsetaembættinu í þá veru að forsætisráðherra eða forseti Alþingis gegni hlutverki forseta Íslands. Þá eru menn í raun að leggja til að forsetaembættið verði lagt niður. Embætti þjóðhöfðingja verði lagt niður en alþingismaður dubbaður upp í að verða forseti lýðveldisins. Þetta er vond hugmynd, sem mér reyndar finnst að sé runnin undan þeirri áráttu að geta ekki slitið í sundur málefni og persónur. Þessi afstaða á sér beina tengingu við þá staðreynd að forseti hefur í tvígang hafnað því að staðfesta lög og skotið þeim til þjóðarinnar.Svo því sé til haga haldið, þá fagnaði ég fyrra tilfellinu (fjölmiðlafrumvarpinu) og brást reiður við í seinna skiptið (IceSave). Það fyrra varð þó ekki til að ég legði sérstaka ást á forsetann, né heldur lagði ég á hann sérstaka fæð í seinna skiptið. Hér var einfaldlega um rétt forsetans að ræða og hann taldi í bæði skiptin rétt að nýta sér hann, örugglega til hagsbóta fyrir þjóðina að hans mati.Ég er sem sagt hlynntur embætti þjóðkjörins þjóðhöfðingja. Ég er jafnframt sannfærður um að hann verður að vera kjörinn af meirihluta þjóðarinnar. Sem þýðir að sé um fleiri frambjóðendur en tvo að ræða verður að fara fram kosnin milli tveggja efstu frambjóðendanna. Þannig verður kjörinn þjóðhöfðingi alltaf með meirihluta kjósenda á bak við sig. Sem er örugglega mikilvægt fyrir báða aðila; þjóðina og þann sem kjörinn er.Stór hluti þeirra ákvæða sem fjallað er um sem hluta af embætisfærslu forsetans eru orðin tóm. Þau á að grisja hressilega á Stjórnlagaþingi, þannig að embættið sé í takt við það samfélag sem við búum í. Mon, 15 Nov 2010 11:59:54 GMT http://www.haukurmar.net/blog/record/488518/ Undanfarna tvo daga hef ég verið að fá mikinn póst frá frambjóðendum til Stjórnlagaþings. Menn eru þar skemmtilega duglegir að tala saman, mestanpart þó um eitt meginatriði; áhugaleysi fjölmiðla gagnvart kosningum til stjórnlagaþings. Öll höfum við fengið tilboð frá hinum og þessum fjölmiðlum og tengslafyrirtækjum og kynningarfyrirtækjum sem vilja allt fyrr okkur gera fyrir misjafnlega margar tugþúsundir króna. RÚV bauð mér t.d. pakka upp á liðlega 150.000 krónur. Þetta er sameiginleg reynsla.Sjálfur tók ég þann pól í hæð strax í upphafi að ég ætlaði ekki að verja til þessa framboðs neinu sem næmi. Eins litlu og hægt væri að komast af með. Ástæðurnar eru tvær; í fyrsta lagi eru peningar takmörkuð auðlind á heimilinu og í annan stað lít ég svo á að Stjórnlagaþing eigi að vera fyrsta skrefiðí átt frá því samfélagi, þar sem menn gátu/geta keypt sér áhrif í stofnunum samfélagsins; sveitarstjórnum og/eða Alþingi. Ég hef að vísu keypt mér litlar auglýsingar á Fébókinni, svona fyrirbæri sem eiga að droppa upp einstaka sinnum. Hef að vísu aldrei séð þær, en frétt af þeim. Þær koma til með að kosta um 5.000 krónur.Fram hefur komið hugmynd um sameiginlegan vettvang allra þeirra frambjóðenda sem myndu vilja vera með í slíku átaki. Eiginlega má líta á það sem örþrifaráð frambjóðenda; þeim er nauðsynlegt að koma sér á framfæri, en þessir venjulegu fjölmiðlar virðast þeim lokaðir. Ég hef lýst mig áhugasaman um að koma að slíku verkefni. Mon, 15 Nov 2010 10:11:15 GMT http://www.haukurmar.net/blog/record/487904/ Mér barst áðan bréf frá kjósanda, með sjö spurningum um afstöðu mína til nokkurra mála. Bréfið ásamt spurningum og svörum var svohljóðandi:Þegar kosið verður til stjórnlagaþings þarf að velja úr frambjóðendum. Til þess að geta það þarf ég að vita afstöðu þeirra til ýmissa ágreiningsmála. Þessvegna bið ég þig að eyða þeim af orðunum Já Hlutlaus Nei hér fyrir neðan sem ekki eiga við, og endursenda síðan skjátuna.1) Viltu að landið sé eitt kjördæmi? Já Hlutlaus Nei -- Svar: Já2) Viltu að ríkið veiti einu trúfélagi forréttindi umfram önnur? Já Hlutlaus Nei -- Svar: Nei3) Viltu að almenningur eigi allar náttúruauðlindir og njóti arðs af þeim? Já Hlutlaus Nei -- Svar: Já4) Viltu að vernd umhverfis og náttúru verði höfð að leiðarljósi við allar framkvæmdir? Já Hlutlaus Nei - Svar: Í meginatriðum já. Þetta er hins vegar spurning sem eiginlega er ekki hægt að svara með absolútu jái eða neii. Eða hlutleysi. Spurningin er of skilyrðislaus.5) Viltu að öll orkufyrirtæki séu í eigu almennings? Já Hlutlaus Nei - Svar: Hér gildir sami fyrirvari og í spurningu 4. Þessu verður ekki svarað með absolútu jái eða neii. Eða hlutleysi. Spurningin er of skilyrðislaus.6) Viltu að Ísland verði áfram aðili að Atlandshafsbandalaginu? Já Hlutlaus Nei -- Svar: Nei7) Viltu að Ísland gerist aðili að Evrópusambandinu náist hagstæðir samningar? Já Hlutlaus Nei -- Svar: Já Thu, 11 Nov 2010 20:33:23 GMT http://www.haukurmar.net/blog/record/487734/ Í dag fékk ég tvær spurningar frá Biskupsstofu. Þær voru raunar senda öllum frambjóðendum til Stjórnarskrárþings. Hljóðuðu svo:"Biskupsstofa fer þess visamlegast á leit við þig að þú gerir í stuttu máli grein fyrir afstöðu þinni til 62. gr. stjórnarskrárinnar sem hljóðar svo:"Hin evangeliska lúterska kirkja skal vera þjóðkirkja á Íslandi, og skal ríkisvaldið að því leyti styðja hana og vernda. Breyta má þessu með lögum." 1. Telur þú þörf á að breyta þessari grein? Ef svo er hvernig? 2. Hver er afstaða þín til núverandi sambands ríkis og þjóðkirkju?"Von að spurt sé, svo mjög sem þetta ákvæði stjórnarskrárinnar hefur verið í umræðunni undanfarin misseri.Mitt svar við fyrri spurningunni er ekki flókið. Ég tel ekki að neinn einn trúarhópur eða kirkjustofnun eigi að hafa stöðu kirkju þjóðarinnar. Í þessu felst hvorki andúð á guðstrú eða trúarstarfi, þótt sjálfur sinni ég hvorugu nema þegar skyldan knýr mig til. Það er mín einlæg skoðun að allir trúar- og lífssýnarhópar eigi að standa jafnfætis í þjóðfélaginu og þeir eigi að starfa fyrir það fé sem þeir geta aflað sér meðal félagsmanna sinna eða áhangenda.Seinni spurningunni kom mér aftur á móti í bobba. Ég hef hreinlega ekki svo ítarlega þekkingu á sambandi ríkis og þjóðkirkju að ég geti myndað mér vitræna afstöðu til hennar. Nema auðvitað að ég vil ekki að fyrirbærið þjóðkirkja sé til staðar. En samband ríkis og þjóðkirkju er mun flóknara en svo að það snúist bara um þjóðkirkjuna sem slíka. Wed, 10 Nov 2010 20:58:47 GMT http://www.haukurmar.net/blog/record/487165/ Í dag voru kynntar þær tillögur sem Þjóðfundur helgarinnar leggur fyrir Stjórnlagaþing. Það sem ég hef séð gefur til kynna að áherslan sé á breytt samfélag; breyttar áherslur, breytt vægi einstakra þátta samfélagsins. Samkvæmt fréttum er í tillögum Þjóðfundarins lögð áhersla á að stjórnarskráin eigi að vera sáttmáli sem tryggi fullveldi og sjálfstæði Íslendinga og sé skrifuð fyrir fólkið í landinu. Hún eigi að standa vörð um íslenska tungu og menningu, sem og auðlindir þjóðarinnar. Jafnfram eigi hún að stuðla að fjölmenningu og aðskilnaði ríkis og trúfélaga.Niðurstöðum þjóðfundarns er skipt í átta efnisflokka: "Land og þjóð", "siðgæði, mannréttindi"; "réttlæti", "velferð og jöfnuður", "náttúra Íslands, vernd og nýting", "lýðræði, valddreifing", ábyrgð og gagnsæi", "friður og alþjóðasamvinna". Í fréttum sá ég ýmiss konar stikkorð, sem ég er svo hjartanlega sammála og myndi hafa mikinn áhuga á að vinna að á Stjórnlagaþingi. Þar má nefna að ráðherrar gegni ekki þingmennsku, fjölmenningarsamfélagið, staða forsetaembættisins o. fl. Sun, 07 Nov 2010 18:51:24 GMT